بررسی علل ایجاد و توسعه آبکندهای در مناطق نیمه خشک استان گیلان

1- کیوان اسدی
مقدمه:
فرسايش خاك و تخريب آبخيزها يكي از معضلات مهم اقتصادي و اجتماعي كشورهاي در حال توسعه است. اين پديده ناشي از تعارض فعاليتهاي عمراني و تولیدی با حفظ محيط زيست است. مطالعات چند دهه اخير نشان مي د هد  فرسايش آبكندي يكي از منابع اصلي رسوب در مناطق فرسايشي مي باشد و آبكندها در مسیری  موثر براي حمل روا نا ب و رسوبات به مناطق پايين دست، كانالهاي دائمي و پرشدن مخازن سدها مي گردد، كه اراضی کشاورزی را از حیض انتفاع خارج می کند، فرسايش آبكندي از فرآيند هاي مهم تخريب خاك است كه در اقليم هاي مختلف سبب تلفات قابل ملاحظه خاك و توليد مقادير فراوان رسوب مي گردد، و براساس عوامل موثر ويژگيهاي اكوسيستمی و ديگر عوامل مختلف تاثير گذار، نسبت فرسايش آبكندي به كل فرسايش از10تا 94 درصد تغييرمی کند، و یکی از عوامل خسارات زا به منابع طبیعی، توريستي، رفاعي و صنعتي مي باشد این معضل، انديشمندان زيادي رابرای يافتن علل اصلي ايجاد اين پديده و راههاي صحيح كنترل آن سوق داده است.
بررسي يك جنگل اوكاليپتوس در جنوب شرق استراليا توسط صوفي (1997) نشان داد كه جنگل طبيعي و تخريب نشده قادر به مقاومت در برابر بارانهاي روزانه تا400 ميلي متر است اما تبديل اين اراضی به جنگل سوزني برگ باعث كاهش مقاومت شده بطوريكه وقوع باران روزانه 206 ميلي متر در سال اول تخريب، سبب ايجاد آبكندهاي متراكم و عميق در آن گرديده است.
                                                         دانلود فایل